Desant Łapiński widząc, że nie może dostarczyć transportu broni, postanowił chociaż przeprowadzić desant i wysadzić na litewskim wybrzeżu zgromadzonych ochotników. Oddział wypłynął 1 czerwca z Malmö na parowcu „Fulton”. Pod Kopenhagą powstańcy przesiedli się na szkuner „Christyna Lorenza”, na którym płynął komisarz Rządu Narodowego, Józef Demontowicz. Później ochotnicy znowu przesiedli się na szkuner „Emilia”, na którym znajdowała się broń i amunicja nabyta w Kopenhadze (według E. Kosiarza przesiadka miała miejsce w nocy z 3 na 4 czerwca bezpośrednio z „Ward Jackson” na „Emilie”). Przesiadki miały zmylić Rosjan śledzących poczynania powstańców. Rankiem 11 czerwca 1863 żaglowiec zbliżył się do brzegów Mierzei Kurońskiej, pozorując awarię, a Łapiński wraz z jednym z oficerów, popłynęli łodzią na brzeg na rozpoznanie. Nie wzbudzając podejrzeń ustalili, że na mierzei nie ma oddziałów pruskich. Wieczorem tego samego dnia przystąpiono do desantu: najpierw zamierzano wylądować na mierzei, potem planowano przenieść łodzie, tak by następnie Zalewem Kurońskim przepłynąć na właściwy ląd. Zamierzano więc przeprowadzić desant na terytorium Prus, a dopiero potem przejść na teren kontrolowany przez Rosjan. Żaglowiec był zakotwiczony 3 km od brzegu. Po godzinie 22 spuszczono na wodę dwie łodzie, na których zaczęli się umieszczać ochotnicy.