Sceny są inspirowane ikonografią Zaśnięcia Marii popularną w sztuce bizantyjskiej od XI wieku
Forma artystyczna mały|Malowidło przedstawiające biskupa Petrosa w typowej dla malarstwa nubijskiego scenie protekcji Wiedza na temat malarstwa nubijskiego jest ograniczona ze względu na stan zachowania obiektów. Malarstwo nubijskie okresu chrześcijańskiego charakteryzuje prosta, surowa, geometryczna forma. Figury prezentowane są w hieratycznych, sztywnych, frontalnych postawach. Postacie mają schematycznie namalowane symetryczne twarze z nienaturalnie powiększonymi oczami, nosami i uszami. Z reguły występują na gładkim, prostym tle, unikając efektu horror vacui. Sporadycznie tylko tło jest wzbogacone o fragmenty krajobrazu czy elementy architektury. Malarstwo nubijskie tego okresu cechuje obecność wyraźnego, odcinającego się konturu, aplikacja płaskich plam barwnych, pozbawienie scen modelunku plastycznego wpływającego na wrażenie trójwymiarowości. Stan zachowania obiektów wskazuje na ubogą paletę barwną, mało zróżnicowaną także w obrębie koloru, dominują barwy ziemi, rzadziej biel czy fiolet, sporadycznie pojawiają się odcienie zieleni.