Odwilż gomułkowska doprowadziła m.in. do zmian w polityce kulturalnej, w związku z czym mogły ukazać się powieści napisane lata wcześniej – w 1956 Zaziemskie światy weterana polskiej fantastyki Władysława Umińskiego i Ludzi ery atomowej Romana Gajdy (obydwie ukończone w 1948). Twórczość tego okresu charakteryzuje się optymistyczną wizją przyszłego społeczeństwa, które po zaspokojeniu swoich potrzeb na Ziemi postanawia „sięgnąć gwiazd”. Przed rokiem 1960 ukazało się jeszcze kilka powieści o różnej wartości takich, jak: Przez ocean czasu Bohdana Korewickiego, W pogoni za Czarnym Karłem Eugeniusza Morskiego, Aspazja Andrzeja Ostoi, Katastrofa na „Słońcu Antarktydy” Adama Hollanka oraz ostatnia część trylogii Brunia i Trepki Kosmiczni bracia. Zaczęto w Polsce drukować wreszcie utwory fantastycznonaukowe zachodnich autorów (pierwsze amerykańskie antologie: W stronę czwartego wymiaru i Rakietowe szlaki wydano w 1958 staraniem Juliana Stawińskiego).