W latach 70. pierwsze utwory publikowali m.in. Bohdan Petecki, Wiktor Żwikiewicz oraz Adam Wiśniewski-Snerg, którego debiut, powieść Robot, odbił się dużym echem w środowisku. Od końca lat 70. w polskiej fantastyce naukowej zaczął dominować nurt fantastyki socjologicznej, reprezentowany u nas przez Edmunda Wnuka-Lipińskiego, Janusza Zajdla, Marka Oramusa czy Macieja Parowskiego. Autorzy ci, opisując w swych utworach fikcyjne społeczeństwa krytykowali w rzeczywistości realny socjalizm. W latach 80. ostatnie utwory stricte fantastyczne opublikował Stanisław Lem (Wizja lokalna 1982, Pokój na Ziemi i Fiasko 1987).
W 1976 w Poznaniu odbył się III Eurocon.
Politycznie umotywowana cenzura w PRL-u miała znaczący wpływ na polską fantastykę. Wiele pomysłów i całych gatunków było mało realistyczne do zrealizowania. Według Macieja Parowskiego, z tego właśnie powodu w Polsce nie istniał w zasadzie gatunek historii alternatywnej (który mógł sugerować alternatywy dla komunistycznej Polski);