mały|Rzeźba Matki Boskiej autorstwa Maryli Lednickiej-Szczytt i Adrianny Górskiej de Montaut na grobie rodzinnym Lednickich (cmentarz Powązkowski w Warszawie) z ok. 1923 Maryla Lednicka-Szczytt, właśc. Maria Lednicka-Szczytt (ur. w Moskwie, zm. 25 maja 1947 w Nowym Jorku) – polska artystka rzeźbiarka
Młodość i studia Urodziła się 10 marca 1893 r. w Moskwie. Córka Aleksandra i Marii Lednickich. Siostra Wacława.
Naukę rzeźby rozpoczęła w Moskwie, uczęszczając na pensję Wiazemskiej. W 1912 ukończyła pensję Wereckiej w Warszawie. Następnie rzeźby uczyła się w Moskwie u W.N. Domogackiego. W 1913 wyjechała do Paryża, gdzie studiowała pod kierunkiem E.A. Bourdelle’a. Wybuch I wojny zaskoczył ją w Rosji i uniemożliwił powrót na studia do Francji. W latach 1914–1917 uczyła się w Moskwie m.in. w pracowni z T.Breyerem. W 1917 wyszła za mąż za Władysława Niemirowicza-Szczytta (z linii wierzchowskiej Niemirowiczów-Szczyttów). Małżeństwo po dwóch latach zakończyło się separacją.
W 1919 wyjechała ponownie do Paryża i pracowała pod kierunkiem Bourdelle’a. Od 1920 wystawiała w Salonie Jesiennym, od 1922 była jego członkiem, a od 1928 – członkiem jury. Brała udział w organizacji wystawy sztuki Młodej Polski w Musée Crillon (1922), gdzie wystawiła Madonnę i Czarnego Anioła (od lat 30.