Rifkin pokazuje, że błędy w notacji muzycznej w zachowanych częściach można najlepiej wyjaśnić skopiowaniem ich z modelu o cały ton niżej, i że ta solowa partia mogłaby zejść poniżej najniższego możliwego dźwięku, jaki może wykonać flet, na który to tę partię solową Bach napisał (flet prosty, który jest nazywany przez Bacha flauto traverso lub flute traversiere).
Rifkin twierdzi, że skrzypce były najbardziej prawdopodobną opcją, zauważając, że w autografie słowo "Traversiere" Bach, jak się jemu wydaje, przekształcił literę "T" z wcześniejszej "V", co sugeruje, że początkowo zamierzał napisać słowo "violino" – skrzypceBetty Bang Mather and Dean M. Karns, Bach: Overture-Suite in B minor, BWV 1067: Informed Performance Edition (partial), dalej, Rifkin zauważa pasaże, do których mogłaby być użyta bariolage – technika wydobywania dźwięków z instrumentów smyczkowych. Rifkin sugeruje również, że Bach był zainspirowany do napisania tej suity podobną pracą jego drugiego kuzyna – Johanna Bernharda Bacha.
Flecista Stephen Zohn zgadza się z argumentami za wcześniejszą wersją w a-moll, ale sugeruje, że oryginalne części mogą już grać zarówno na flecie, jak i na skrzypcachSteven Zohn, "Bach and the Concert en Ouverture" in Gregory Butler (ed..