Upadek Imperium Sasanidów miał miejsce w VII wieku i był wieloletnim procesem, w wyniku którego rządzone przez ponad 400 lat przez dynastię Sasanidów, państwo perskie przestało istnieć.
Problemy społeczne thumb|left|Moneta z wizerunkiem ostatniego szachinszaha Jezdegerda III, zabitego w 651 roku. 200px|right|thumb|Płaskorzeźba z Taq-e Bostan w Iranie, przedstawiająca wizerunek perskiego ciężkozbrojnego kawalerzysty, czyli katafrakta. Społeczeństwo w Persji za czasów Sasanidów dzieliło się na cztery klasy: kapłanów, wojowników, sekretarzy (dapripat) i plebs. Ciężar podatkowy spoczywał na najuboższych warstwach społecznych. W trakcie podbojów terytorialnych szachinszaha Chosroesa II w Lewancie i części Azji Mniejszej, podatki w Persji drastycznie wzrosły, a większość ludzi nie była w stanie ich spłacić. Lata wojen Persji z Bizancjum w pierwszej połowie VII wieku zrujnowały handel i rzemiosło, czyli główne źródła dochodów ludności. Krótkotrwałe rządy władców i zwiększenie znaczenia władzy ziemskich zarządców prowincjonalnych dodatkowo osłabiało Sasanidów. W ciągu czternastu lat panowało dwunastu kolejnych szachinszahów, a władza centralna przechodziła w ręce ich dowódców wojskowych.