Zabel Jesajan, (, ur. 4 lutego 1878 w Üsküdar, ob. dzielnica Stambułu, zm. w 1943 na Syberii) – ormiańska pisarka, poetka, tłumaczka i profesor literatury na Państwowym Uniwersytecie w Erywaniu.
Urodziła się w czasie wojny rosyjsko-tureckiej jako Zabel Howhannisjan, córka Mygyrdicza. Ukończyła prywatną szkołę Świętego Krzyża. W 1895 roku ojciec zaniepokojony pogromami intelektualistów wysłał ją do Paryża, gdzie studiowała literaturę i filozofię. Zainspirowana romantyzmem i ożywieniem literatury ormiańskiej zaczęła pisać. Swój pierwszy wiersz prozą „Jerk ar kiszer” opublikowała w 1895 w piśmie Dzaghig („Kwiat”). Pisała nowele, literackie eseje, artykuły, publikowała tłumaczenia zarówno na francuski, jak i ormiański w takich pismach, jak Mercure de France, Masis, Anahid i Arewelian Mamul.
W Paryżu poznała malarza z Konstantynopola Dikrana Jesajana. Pobrali się w 1900 roku. Urodziło im się dwoje dzieci Sophie (ur. 1901) i Hrant (ur. 1910).
Po rewolucji młodoturków w 1908 roku wróciła do Konstantynopola. W 1909 roku pojechała do Cylicji i opublikowała serię artykułów o masakrze w Adanie.