Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika w szeregach 1 pułku artylerii polowej Legionów jako dowódca 8 baterii. Walczył m.in. pod Brzeżanami, Dyneburgiem i Płockiem. W lutym 1920 roku został przeniesiony do I dywizjonu 10 Kaniowskiego pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy 2 baterii. W dniach 17–19 sierpnia 1920 roku w obronie Płocka dowodził baterią Kaniowskiego Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. Za tę walkę został odznaczony Krzyżem Walecznych. Wiosną 1921 roku I/pac, w którym dowodził baterią został przemianowany na 10 dywizjon Kaniowski artylerii ciężkiej, a jesienią tego roku wcielony do 4 pułku artylerii ciężkiej w Łodzi, jako I dywizjon.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 361. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W latach 20. i 30. kontynuował służbę w 4 pułku artylerii ciężkiej. 27 stycznia 1930 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 31 marca 1930 roku został przeniesiony z 4 Grupy Artylerii w Łodzi do 4 pac na stanowisko kwatermistrza.