Niewielki utwór stanowi mocny okrzyk protestu przeciw trwającej wojnie i wszelkiej wojnie (Wojna jest zdradą i nienawiścią, partactwem kiepskich generałów, męczarnią, zabijaniem, cierpieniem i znużeniem, aż wreszcie kończy się i – nic się nie zmienia, tyle że powstają nowe troski i nienawiściKsiężyc zaszedł, wyd. cyt. w bibliografii, s. 35.). W tej krótkiej, zwartej fabularnie powieści autor również poglądowo ukazuje, jak przebiega i czym się kończy „humanitarna” okupacja z jej wszelkimi uwarunkowaniami, jak tworzy się pomiędzy ludźmi i narasta wzajemna wrogość i nienawiść. A także – jakie są długofalowe skutki wodzowskiego totalitaryzmu w zetknięciu z „amerykańskim” duchem wolności i obywatelskiego poświęcenia (Zdaje im się, że skoro u nich jest jeden wódz i jedna głowa, u nas musi być podobnie. Wiedzą, że wystarczy odrąbać dziesięć głów i wszystko się u nich zawali. Ale my jesteśmy wolnym narodem, my mamy tyle głów, ilu ludzi, i gdy będzie trzeba, przywódcy wyrosną spośród nas jak grzybyKsiężyc zaszedł, wyd. cyt., s. 137.).
Przypisy
Bibliografia John Steinbeck: Księżyc zaszedł. Tłum. Kazimiera Muszałówna. Warszawa: Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”, 1957 Bronisław Wiśniowski: William Faulkner, Ernest Hemingway, John Steinbeck. Warszawa: Sp. Wyd. „Czytelnik”, 1961
Kategoria:Amerykańskie powieści psychologiczne Kategoria:Amerykańskie powieści wojenne Kategoria:Powieści Johna Steinbecka Kategoria:Powieści z 1942