Człowiek wśród skorpionów. Studium o Stanisławie Brzozowskim – esej Czesława Miłosza wydany przez Instytut Literacki w Paryżu w 1962 r. jako 77. t. Biblioteki „Kultury”.
Książka, owoc wieloletniej fascynacji Miłosza życiem i twórczością Stanisława Brzozowskiego, powstała w 1961 r. w Berkeley w Kalifornii. Znaczną jej część wypełniają wypisy z książek filozofa, dokonane w 1959 r. w Bibliotece Polskiej na wyspie Świętego Ludwika w Paryżu. Autor korzystał też z bogatego zbioru poloników w bibliotece uniwersyteckiej w Berkeley. Esej napisany został w 50. rocznicę śmierci Brzozowskiego i był pierwszą powojenną publikacją przypominającą sylwetką wybitnego filozofa, pisarza i publicysty.
Geneza i tytuł Obszerny rozdział poświęca autor tzw. „sprawie Brzozowskiego” (bezpodstawne oskarżenie pisarza o współpracę z carską Ochraną), która przypomina „sprawę Miłosza”. W 1951 r. poeta zerwał z rządem w Warszawie, poprosił o azyl polityczny we Francji, ogłaszając na łamach paryskiej „Kultury” oświadczenie, opatrzone krótkim tytułem Nie, które stało się powodem ostrej kampanii przeciwko Miłoszowi na łamach londyńskiej prasyA. Zawada, Miłosz, Wrocław 1996, s. 122.. Rozpętała się nagonka na „poetę Miłosia, piewcę bierutowej Polski”.