Piwo biłgorajskie (także Zielone piwo biłgorajskie) – nieistniejący już styl piwa pochodzący z Biłgoraja, szczególnie popularny w XVII i XVIII wieku.
Charakterystycznym dla tej odmiany był zielony kolor napoju. Nie ma dziś informacji o składzie i sposobie produkcji trunku. Tak samo historycy nie dysponują danymi na temat jego pojawienia się i powodów zaprzestania produkcji. Jednakże wspomnienia na temat tego gatunku dość łatwo spotkać w zapisach o historii Biłgoraja i Biłgorajszczyzny.
Według zapisów, receptura napoju była pilnie strzeżona przez mieszczan i nie ujawniana osobom postronnym. Jej pochodzenie czasami utożsamia się z zakonnikami franciszkańskiego klasztoru w stanowiącej przedmieście Biłgoraja wiosce Puszcza Solska.
Historyczne źródła Piwo biłgorajskie pojawia się między innymi w Wirydarzu poety Jakuba Teodora Trembeckiego, który porównuje je do lipcowego miodu pitnego. Pisze on:
Zielone biłgorajskie stanowiło jeden z ulubionych napojów królowej Marysieńki Sobieskiej i wzmianki o tym trunku przewijają się w jej listach i pamiętnikach.