Abram Nikołajewicz Wielikoriecki (ur. 7 maja 1892 w miejscowości Nowinskoje k. Nowego Niekouzu w guberni jarosławskiej, zm. 4 maja 1979 w Moskwie) – rosyjski lekarz chirurg, onkolog, doktor habilitowany nauk medycznych (1939), profesor (1940), autor podręczników medycznych, weteran wojenny, absolwent Uniwersytetu Medycznego im. I.M. Sieczenowa. Za zasługi dla rozwoju rosyjskiej medycyny został odznaczony Orderem Lenina oraz Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy.
Życiorys Ukończył studia w 1916 roku na Uniwersytecie Medycznym im. I.M. Sieczenowa. W trakcie I wojny światowej służył w Twerze jako lekarz pułkowy. W 1917 roku pracował na wydziale anatomii topograficznej i chirurgii operacyjnej w moskiewskiej Wyższej Szkole Żeńskiej. Podczas wojny domowej brał udział w obronie Carycyna, gdzie dosłużył się stopnia starszego lekarza Brygady Artylerii. W latach 1920–1922 pracował w szpitalu w Carycynie na stanowisku kierownika oddziału chirurgii. W latach 1922–1924 był asystentem naukowym w Instytucie Kształcenia Zaawansowanego Lekarzy kierowanego przez moskiewski szpital znajdujący się przy Cerkwi Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” w Moskwie.