W samym Sieluniu na początku XV wieku powstał gród, który wkrótce przybrał znamiona stołeczności – od tego momentu wszelkie nadania i rozporządzenia w dobrach sieluńskich były właśnie tam wydawane, a nie – tak jak było do tej pory – w Płocku.. W Sieluniu powstał także sąd ziemski, który rozstrzygał konflikty pomiędzy szlachtą osiadłą. W 1510 roku proboszczowie zaczęli określać dobra sieluńskie mianem „ziemi” (territorium), wyłączając je poniekąd z ziem łomżyńskiej i różańskiej. Natomiast dziewięć lat później powołany został sąd grodzki, na którego czele stanął mianowany przez proboszcza starosta. Co za tym idzie, prepozyci objęli całkowitą władzę sądowniczą nad szlachtą sieluńską, rozstrzygali również sprawy podlegające prawu miecza. Szlachta straciła prawo odwoływania się do księcia – od wyroków sądu grodzkiego odwoływać mogła się jedynie do samego prepozyta. Po włączeniu Mazowsza do Korony, pozycja szlachty sieluńskiej była wyjątkowa. W sytuacji, gdy szlachta w Polsce cieszyła się rosnącymi swobodami, szlachta sieluńska znajdowała się pod ścisłą kontrolą władzy duchownej.