.. Zwyczaj ten nie był kontynuowany przez jego następców. Dopiero w 1723 roku Teodor Czartoryski, noszący tytuł książęcy z racji pochodzenia, utrzymał tę tytulaturę, obejmując probostwo sieluńskie, co jego następcy kontynuowali, nie zważając na brak prawnych podstaw..
Około połowy XVIII wieku cała szlachta sieluńska podjęła wysiłek na rzecz zniesienia zwierzchnictwa kościelnego i spór rozgorzał na nowo. Do tej pory jedynie pojedynczy szlachcice dokonywali próby udowodnienia własnego szlachectwa. Szereg procesów i odwołań do sejmu swoje zwieńczenie znalazł na Sejmie Wielkim, kiedy 29 listopada 1791 roku – uchwałą sejmową – zniesiona została całkowicie jurysdykcja duchowna nad szlachtą sieluńską. Prepozyt płocki Marcin Szeptycki, spodziewając się takiego rozstrzygnięcia, dobrowolnie zrzekł się władzy nad szlachtą sieluńską. Podobny los spotkał szlachtę księstwa siewierskiego.. Jednocześnie jednak ten sam sejm uprawomocnił tytuł księcia sieluńskiego, którego proboszczowie katedralni płoccy używali do roku 1817..
Dobra beneficjalne, będące w ręku proboszczów, zostały zajęte przez rząd pruski po rozbiorach Polski. Następnie nadane Michelowi Neyowi w okresie Księstwa Warszawskiego., ostatecznie przepadły na rzecz rządu Królestwa Polskiego.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Regiony historyczne Polski Kategoria:Diecezja płocka Kategoria:Księstwa i dominia duchowne I Rzeczypospolitej