Elisabeth Simmern van Pallandt (znana częściej jako księżniczka czeska Elżbieta lub Elżbieta z Palatynatu; ur. 26 grudnia 1618, zm. 8 lutego 1680 w Herford) – córka Fryderyka V Wittelsbacha i Elżbiety Stuart, filozofka wczesnonowożytna, znana ze swojej obszernej korespondencji z Kartezjuszem.
Życiorys Elżbieta urodziła się 26 grudnia 1618 jako trzecie z trzynaściorga dzieci palatyna reńskiego Fryderyka V i Elżbiety Stuart. W 1619 Fryderyk V został koronowany na króla Czech (jako Fryderyk I Wittelsbach). Chociaż tron utracił już rok później, po bitwie pod Białą Górą (8 listopada 1620), to Elżbieta będzie odtąd nazywana „księżniczką czeską”.
Elżbieta mieszkała początkowo wraz z rodzeństwem i babką Luizą Julianną Orańską w Krośnie Odrzańskim (Crossen an der Oder), później dołączyła do rodziców, przebywających na wygnaniu w Hadze, na dworze Maurycego Orańskiego. Tam odebrała dogłębną edukację, obejmującą języki klasyczne i nowożytne (greka, łacina, francuski, niemiecki, angielski) oraz szereg nauk (logikę, matematykę, filozofię, politykę i nauki przyrodnicze). Jednym z jej nauczycieli mógł być wtedy Constantijn Huygens. Zdolności intelektualne Elżbiety zostały dostrzeżone, a wśród rodzeństwa otrzymała przydomek la Grecque (franc.