Ozdoby, które wprowadził król Tarkwiniusz Stary jako przysługujące początkowo arystokracji, wkrótce rozpowszechniły się w wojsku, gdzie prawo do dekorowania nimi piersi przyznawano żołnierzom odznaczającym się w boju męstwem i odwagąSyliusz Italikus, Punica XV, 255 (phaleris hic pectora fulget, hic torque aurato circumdat bellica colla, ille nitet celsus muralis honore coronae).. U Rzymian zamieniły się w stały rodzaj niższego odznaczenia za męstwo (dona militaria minora)A.R. Neumann, Phalerae w Der Kleine Pauly, dz. cyt., przyznawanego konkretnym żołnierzom lub całym jednostkom (pieszym kohortom i konnym alae)Enciclopedia Italiana (Treccani) on line. [dostęp 2021-03-26].. Odznaczony nimi określany był jako phaleratus. Indywidualnie przysługiwały one zasadniczo jeźdźcom, co potwierdza też Polibiusz (Dzieje VI 39,3), podczas gdy piesi żołnierze częściej nagradzani byli honorową włócznią bez grotu (hasta pura) lub czarą (phiale); ponadto przyznawano im bransolety (armillae), naszyjniki (torques) i łańcuszki (catellae)Friedrich Lübker's Reallexikon des classischen Alterthums, dz. cyt., s. 335..