Vizma Belševica (ur. 30 maja 1931 w Rydze, zm. 6 sierpnia 2005 tamże) – łotewska poetka, pisarka, tłumaczka. Nominowana do nagrody Nobla w dziedzinie literatury.
Życiorys Jej ojciec, Jānis Belševics, był robotnikiem, a matka, Ieva (z domu Cīrule), gospodynią domową. Ojciec popadł w alkoholizm z powodu utraty piekarni w czasie Wielkiego kryzysu. Vizma spędziła swoje dzieciństwo w Rydze, która jest tematem wielu jej prac, ale czas spędzony na wsi w Kurlandii odgrywa w jej twórczości znacząco większą rolę.
W 1961 ukończyła studia w Instytucie Literackim imienia A.M. Gorkiego w Moskwie.
Twórczość Pierwszy wiersz opublikowała w 1947 w piśmie młodzieżowym. Pierwszy tomik wierszy w 1955. Jej pierwsze prace wykazują wpływy komunizmu, jednak w późniejszym okresie odrzuciła konieczność dopasowania się obowiązującej oficjalnie doktryny. Najbardziej znane zbiory poezji to Jūra deg (Płonące morze, 1966), Gadu gredzeni (1969), Madarās (1976), Kamola tinēja (1981), Dzeltu laiks (1987). Zbiory opowiadań: Ķikuraga stāsti (1965), Nelaime mājās (1979), Lauztā sirds uz goda dēļa (1997).