Stanisław Marian Próchnicki (ur. 15 listopada 1893 w Strzemieszycach Wielkich, zm. 23 sierpnia 1933 w Warszawie) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 15 listopada 1893 w Strzemieszycach Wielkich w rodzinie Stanisława (zm. 1926) i Ludwiki z Kwaskowskich (zm. 1953). W 1910 zdał maturę w Gimnazjum Realnym w Tarnowie i podjął studia (1911–1913) na Akademii Eksportowej w Wiedniu. W 1915, jako obywatel Królestwa Polskiego wcielony do armii rosyjskiej i skierowany do Szkoły Oficerskiej w Irkucku. Awansowany na podporucznika (22 VII 1916) służył w 39 pułku strzelców syberyjskich, następnie od 13 grudnia 1916 w 70 pułku piechoty. Od 5 października 1917 w sztabie 2 Dywizji Korpusu Polskiego w Rosji.
Od 28 listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim jako adiutant sztabu w dowództwie wojsk polskich na Syberii. Od 31 stycznia 1919 p.o. szefa sztabu 5 Dywizji Syberyjskiej. 10 stycznia 1919 pod Klukwienną wzięty do niewoli bolszewickiej po kapitulacji dywizji. Osadzony w Krasnojarsku skąd 20 kwietnia 1919 uciekł i przedostał się do Warszawy. Tam przydzielony do komisji likwidacyjnej 5 Dywizji. Wraz z brygadą syberyjską piechoty brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.