Ustawa w sprawie rozwiązania stosunku służby nauczycielskiej wskutek zawarcia przez nauczycielkę związku małżeńskiego (tak zwana ustawa celibatowa) – ustawa Sejmu Śląskiego z dnia 29 marca 1926 r. obowiązująca do 9 kwietnia 1938 r.
Powodem wydania ustawy był napływ na Śląsk nauczycieli z innych części kraju. Po przyłączeniu Górnego Śląska do Polski w regionie odczuwany był brak wykwalifikowanej kadry nauczycielskiej. W związku z tym władze województwa oraz Wojciech Korfanty wezwali polskich nauczycieli do osiedlania się na Śląsku. W efekcie do października 1922 roku w województwie znalazło zatrudnienie 3000 nauczycieli z centralnej Polski. Na początku lat dwudziestych kobiety stanowiły około 20% pedagogów.
Ślązacy odnosili się do nauczycielek podejrzliwie i niechętnie, gdyż w tradycjonalistycznym regionie kobieta wciąż była postrzegana przede wszystkim jako żona i matka, a nie osoba pracująca zawodowo. Z tego powodu pojawiały się wnioski osób miejscowych, by zatrudniać na stanowiska nauczycielskie mężczyzn, z argumentacją, że nauczycielki, szczególnie rozwódki, mają demoralizujący wpływ na młodzież. Do władz oświatowych wpływały także skargi na zatrudnianie mężatek i kobiet posiadających dzieci.