thumb|left|Elena Văcărescu jako Delegat do Ligi Narodów w 1936 Jej życie zmieniło się po poznaniu królowej Elżbiety, żony króla Rumunii Karola I Hohenzollern-Sigmaringen. Królowa zaprosiła ją do swojego pałacu w 1888. W związku ze śmiercią swojej jedynej córki, zmarłej w 1874 r., królowa przelała całe swoje matczyne uczucia na Elenę. W 1889, ze względu na brak potomka, król adoptował swojego bratanka Ferdynanda. Ferdynand zakochał się w Elenie i chciał się z nią ożenić. Jednak zgodnie z Konstytucją Rumunii, następca tronu nie mógł ożenić się z Rumunką. Na skutek afery królowa, która zaaranżowała romans, została zesłana na 2 lata do Neuwied, Elena dożywotnio do Paryża, a Ferdynand wysłany na poszukiwanie nowej narzeczonej. Jego wybranką została ostatecznie Maria Koburg.
W latach 1922–1924 była zastępcą Delegata do Ligi Narodów, w latach 1925–1926 stałym Delegatem i ponownie zastępcą w latach 1926–1938. Była pierwszą kobietą w randze ambasadora (Stałego Delegata) w historii Ligi.
W 1925 została członkiem Akademii Rumuńskiej.