Jednym z pierwszych przykładów neorosyjskiej fantazyjnej architektury jest niezrealizowany projekt nowej Bramy Kijowskiej z 1869 roku autorstwa Wiktora Hartmanna. Tradycje zapoczątkowane przez Hartmanna i Ropeta były następnie kontynuowane przez Fiodora Schechtela i innych czołowych architektów rosyjskich.
Pod koniec XIX wieku na sztukę rosyjską zaczęła oddziałować zachodnia secesja, co zaowocowało często swobodnym łączeniem form secesyjnych i neorosyjskich w Rosji. Ważnym źródłem inspiracji dla secesyjnych architektów w Rosji było również budownictwo eklektyczne. Do głównych przykładów modernizmu w stylu neorosyjskim zalicza się przebudowę Dworca Jarosławskiego w Moskwie (1902–1904) i dom „Skazka” w Petersburgu (1909, arch. Aleksandr Bernardazzi). Kolejnym nurtem w ramach którego przejawiały się formy secesyjne był retrospektywizm staroruski, wywodzący się wprost ze stylu neorosyjskiego. W przeciwieństwie do starszej generacji architektów neorosyjskich retrospektywiści przywiązywali większą wagę do posługiwania się wyrazistymi, autentycznymi wzorami dawnej architektury rosyjskiej i nie wahali się korzystać ze zdobyczy modernizmu. Do najważniejszych budynków tego nurtu zaliczany jest m.in. budynek Banku Państwowego w Niżnym Nowogrodzie (1910–1912).
Architektura sakralna