Robert Malcolm Campbell i Leslie Alexander Pal napisali: „Henry Morgentaler doświadczył bezpośrednio ograniczenia prawa [do aborcji], w błaganiach zdesperowanych kobiet, które odwiedzały jego przychodnię w Montrealu”. Początkowo reakcją Morgentalera była odmowa:

„Nie spodziewałem się lawiny żądań i nie uświadamiałem sobie skali problemu w bezpośrednich, ludzkich warunkach. Odpowiadałem – współczuję Ci, znam problem, ale prawo mi nie pozwala Ci pomóc. Jeśli Ci pomogę, pójdę do więzienia, stracę praktykę – mam żonę i dwoje dzieci. Przykro mi, ale ja po prostu nie mogę!”.

Przez pewien czas kierował kobiety do dwóch innych lekarzy, którzy wykonywali aborcje, ale później już nie było takiej możliwości. Nie było nikogo, do kogo mógł je wysłać, a niektóre z nich kończyły na pogotowiu po pokątnych aborcjach. Stwierdził, że odsyłając je czuł się jak tchórz, który uchyla się od odpowiedzialności. Ostatecznie, mimo zagrożenia dla siebie, możliwości zrujnowania kariery, więzienia na lata bezpowrotnie utracone z życia, postanowił przeprowadzić aborcję, a jednocześnie zakwestionować prawo. Wiedział od innych lekarzy oraz z doniesień prasowych, że kobiety w Montrealu umierały w wyniku aborcji przeprowadzonych przez niekompetentne osoby. Miał świadomość determinacji kobiet, aby dokonać aborcji mimo zagrożenia dla swego zdrowia i życia.