pod tytułem Kto słucha radia w Polsce.
Został jednym z zarządców spółek z ograniczoną odpowiedzialnością: powołanego w 1922 Chemicznego Przemysłu Drzewnego „Ceranów”, powołanego w 1925 Towarzystwa Wydawniczego „Wereyd”. W 1931 był jednym z założycieli spółki akcyjnej „Cukrownia Guzów”. Był członkiem Polskiego Związku Reklamowego. 27 stycznia 1938 był przewodniczącym walnego zebrania PZR i został wybrany członkiem zarządu PZR i objął delegaturę w Sekcji Rzeczoznawców zarządu PZR.
Zamieszkiwał w Warszawie; w latach 20. figurował pod adresem Aleja Róż 10 wspólnie z Natalią hr. ze Starzeńskich, na początku lat 30. był przypisany do adresu Ujazdowska 39, a w połowie lat 30. do adresu ulicy Piękna (później Piusa XI) 11.
Podczas II wojny światowej publikował na łamach tygodnika „Wiadomości Polskie, Polityczne i Literackie”, wydawanego w Londynie. W 1941 na wniosek gen. Izydora Modelskiego do ministra skarbu powierzono mu organizację przyszłych radiostacji w kraju oraz obowiązki kuratora SA Polskie Radio. Został urzędnikiem rządu polskiego na uchodźstwie od 1 września 1942 pracował w gabinecie prezesa Rady Ministrów. Był referentem spraw związanych z radiofonią i telekomunikacją.