Wypędzona z Warszawy wraz z ludnością cywilną, znalazła się w obozie Dulag 121 w Pruszkowie, gdzie pracowała jako dyplomowana pielęgniarka w ekipie polskiej obozowej służby zdrowia. Ułatwiła wielu warszawiakom, w tym powstańcom, uwolnienie z obozuWładysław Bartoszewski, Pruszków – obóz rozpaczy i rozłąki, "Stolica", nr 43 (460), rok XI, Warszawa, 21 października 1956, s. 2-3.. W lutym 1945 pojechała z ochotniczą ekipą lekarsko-pielęgniarską utworzoną w Krakowie do Oświęcimia, gdzie pracowała w zorganizowanym przez tę ekipę szpitalu PCK dla wyzwolonych więźniów KL Auschwitz. Po wojnie ukończyła studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego i wróciła do Warszawy. Przez następnych 30 lat pracowała jako chirurg; początkowo w Instytucie Hematologii, a następnie w Szpitalu Czerniakowskim. Odznaczona Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym i Odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy”.
Dzieci: Paweł, absolwent Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej oraz Katarzyna Juda-Rezler, prof. dr hab. inż., kontynuatorka prac ojca, kierownik Zespołu Ochrony Atmosfery w Katedrze Ochrony i Kształtowania Środowiska Politechniki Warszawskiej.