Jako że żadne z tych miast nie posiadało budynku zdolnego pomieścić dzieło tych rozmiarów, a koszty transportu płócien byłyby niebotyczne, był to warunek niemożliwy do spełnienia.

Kossak próbował obejść decyzję Imeretyńskiego przez konsultację szkiców z księciem Włodzimierzem Aleksandrowiczem Romanowem, u którego wstawił się za malarzem cesarz Niemiec Wilhelm II Hohenzollern, jednak nie na wiele się to zdało. Ostatecznie w 1900 Imeretyński został odwołany z funkcji, a w listopadzie tego roku zmarł. Jego następca, Iwan Podgorodnikow zezwolił na prezentację szkiców w Warszawie, która odbyła się 22 maja 1901 w gmachu warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. Na tym jednak historia panoramy się skończyła, bowiem Kossak zajął się innymi projektami, a ostateczny obraz nigdy nie powstał. Cztery olejne szkice nabył dziedzic Łykoszyna Czesław Świeżawski za 15 tysięcy rubli. Płótno i farby zamówione do wykonania Somosierry Kossak przeznaczył na panoramę Bitwa pod piramidami, która jednak nie cieszyła się dużą popularnością wśród widzów.

W późniejszym okresie Kossak kilkukrotnie wracał do tematu bitwy pod Somosierrą wykorzystując szkice do panoramy. W ten sposób powstały m.in.