Założył tamtejszy klub „Prometeusz”, a w miejsce Akademickiego Koła Badań nad Chinami powołał do życia Polskie Koło Wschodnioznawcze, które wydawało czasopismo „Daleki Wschód” propagujące idee prometeizmu, a którego redaktorem był Władysław Pelc. Po agresji Japonii na Mandżurię w 1932 i powstaniu marionetkowego państwa Mandżukuo zmiany polityczne wymusiły zawieszenie działalności koła i wyjazd Władysława Pelca do Warszawy. Powrócił do Harbinu w maju 1933, przez rok pełnił funkcję sekretarza Polskiej Izby Handlowej. W 1934 wyjechał do Paryża, gdzie był attaché polskiej ambasady. Funkcję tę pełnił do zajęcia Paryża przez hitlerowców, a następnie wyjechał początkowo do Marsylii, a następnie do Nicei, gdzie za zgodą Philippe Pétaina otworzył tzw. Biura Polskie, które zastąpiły zamknięte konsulaty. W tym czasie założył koło „Albert” oraz nawiązał współpracę z działającym na terenie Francji polskim ruchu oporu. We wrześniu 1944 powrócił do Paryża, gdzie został wicekonsulem w polskiej ambasadzie. Od 1946 rozpoczął działalność wśród emigrantów z krajów, które znalazły się pod wpływem Związku Radzieckiego, stworzył tzw. Koła Porozumiewawcze z Litwinami, Łotyszami, Białorusinami, Ukraińcami oraz w latach 1947–1953 Koło Przyjaźni Polsko-Rosyjskiej.