Jan Waligórski-Zubrzycki (ur. 12 czerwca 1887 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major taborów Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Zygmunta urodzony 12 czerwca 1887 we Lwowie. Był absolwentem akademii górniczej. W czasie I wojny światowej pełnił służbę w Żandarmerii Legionów Polskich. Awansował kolejno na chorążego (3 lutego 1915) i podporucznika (1 listopada 1916).
14 lutego 1920 został mianowany porucznikiem w żandarmerii z dniem 1 grudnia 1919, warunkowo do czasu ukończenia prac przez Komisję Weryfikacyjną, z jednoczesnym przeniesieniem na etat Wojsk Taborowych. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów” we Lwowie, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 6 dywizjon taborów we Lwowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 2. lokatą w korpusie oficerów taborowych. Jego oddziałem macierzystym był 4 dywizjon taborów w Łodzi. W latach 1923–1924 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy 4 dywizjonu taborów w Łodzi. W lutym 1925 został przeniesiony do 10 dywizjonu taborów w Przemyślu. Od 1 października 1925 pełnił służbę w Szefostwie Taborów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. 3 maja 1926 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 1,5.