Technika i styl mały|lewo|Pocałunek (1907–1908) mały|Popiersie cesarzowej Teodory, kościół San Vitale w Rawennie (6. Wiek) Portret Adeli Bloch-Bauer pochodzi ze „złotego okresu” twórczości Klimta. W 1903 roku podczas pobytu we Włoszech w Rawennie i Wenecji wielokrotnie oglądał zdobione złotem mozaiki w kościołach. Zainspirowany tymi obrazami świętych i władców, zaczął stosować ten sposób ekspresji w tworzonych wówczas dziełach. Eksperymentował z różnymi metodami, aby otrzymać pożądaną powierzchnię prac. Oprócz malarstwa olejnego stosował w szczególności pastiglia jako jeden ze sposobów złocenia.
Tylko twarz, ramiona, ręce i dłonie są namalowane naturalistycznie. Tło, a także widoczna część stroju i fotel są tylko częściowo realistyczne, przechodząc w ornamenty o abstrakcyjnych powierzchniach, co nie pozwala na jasną orientację przestrzenną i jest charakterystyczne dla użycia gruntów, kolorów i form stosowanych przez Klimta około lat 1898–1900. Było to inspirowane sztuką bizantyjską, minojską, mykeńską, egipską oraz włoskim średniowiecznym malarstwem religijnym. Ponadto jego stylistyka pokazuje modne w tym czasie w Europie wpływy drzeworytu japońskiego ukiyo-e i malarstwa okresu Edo (japonizm).