Wilhelmina Tekla Krogulska z domu Lewicka (ur. 1 października 1856 w Warszawie, zm. 5 czerwca 1933 w Ząbkach k. Warszawy) – polska śpiewaczka operowa i operetkowa (sopran, mezzosopran), prywatna nauczycielka śpiewu.
Życiorys Była córką majstra bednarskiego Antoniego Lewickiego i Marianny z Mateckich.
Wychowywała się w Warszawie i tu uczęszczała do szkół. W wieku kilkunastu lat rozpoczęła naukę śpiewu w Szkole Operowej przy Teatrze Wielkim, pod kierunkiem muzyka i pedagoga Jana Quattriniego. Publiczne występy rozpoczęła w 1873 roku, śpiewając w amatorskim chórze mieszanym imienia Stanisława Moniuszki, prowadzonym przez Władysława Krogulskiego w kościele św. Józefa Oblubieńca NMP na Krakowskim Przedmieściu. 31 października 1874 debiutowała w Warszawskich Teatrach Rządowych, w partii Księżniczki Eboli („Don Carlos”), a w następnym miesiącu zaangażowana została do zespołu opery. Zdaniem recenzentów miała głos śliczny, mezzosopranowy, aksamitny. Podkreślano również jej intuicję artystyczną i umiejętność frazowania.
W wieku 20 lat, 14 czerwca 1876 w Warszawie wyszła za mąż za aktora i kompozytora Władysława Józefa Krogulskiego (1843-1934).