thumb|250px|Personifikacja czterech krajów (Sclavinii, Germanii, Galii i Romy) z Ewangeliarza Ottona III; ok. r. 1000. Sklawinowie, Sklawini, Sklaweni, Sklawenowie (, Sklabēnoi) – dawna nazwa używana przez pisarzy bizantyjskich na określenie Słowian niezależnie od ich nazw plemiennychMówią jednym językiem niesłychanie barbarzyńskim. A nawet i zewnętrznym wyglądem nie różnią się między sobą. [...] także i imię mieli z dawien dawna jedno Sklawinowie i Antowie Autor: Procopius, De bello Gothico III, 14.26-27, 29 tłum Marian Plezia w: Michał Janusz Parczewski. Praojczyzna Słowian w ujęciu źródłoznawczym w: Cień Światowita str. 30, 2002; W jakiś czas później [r.533] Antowie i Sklawinowie pokłóciwszy się między sobą rozpoczęli wojnę, w której Antowie ponieśli klęskę. Autor: Procopius, De bello Gothico III, tłum. Marian Plezia, w: Greckie i łacińskie źródła do najstarszych dziejów Słowian str. 67, z czasem (VI–VII wiek) zawężona do plemion słowiańskich żyjących pomiędzy Dniestrem a Dunajem i Cisą na terenach współczesnej Rumunii, Mołdawii oraz częściowo Ukrainy i WęgierWłaściwi Słowianie ("Sklawinowie") dochodzą do głosu w V-VI w. poprzez znaleziska typu prasko-korczakowskiego - jednolita całość kulturowa odzwierciedla zintegrowaną grupę etniczną.