Żukowski zmarł niedługo po przekroczeniu granicy litewskiej.
Źródła sowieckie podają, że w nocnym boju oddział mjr. Czuwakina utracił cztery czołgi, trzy samochody oraz 25 zabitych i rannych żołnierzy. Czesław Grzelak przypuszczał jednak, że sowieccy oficerowie zaniżyli swoje straty, m.in. nie uwzględniając uszkodzonych i niezdatnych do naprawy czołgów. Generał Przeździecki oceniał, że w rejonie Sopoćkiń zniszczono 22 sowieckie czołgi, w tym siedemnaście podczas boju w Kodziowcach. W ocenie prof. Grzelaka szacunki te mogą odpowiadać rzeczywistości.
Bój pod Kodziowcami bywa niekiedy opisywany jako największe polskie zwycięstwo odniesione nad wojskami sowieckimi podczas kampanii wrześniowej 1939 roku. Bardziej wstrzemięźliwie oceniał przebieg starcia Czesław Grzelak, wskazując, że Polakom nie udało się rozgromić przeciwnika, stąd trudno uznać ten bój za jednoznaczne zwycięstwo. Niemniej w jego ocenie za polski sukces należy uznać fakt, że 101 pułk ułanów nie tylko uniknął rozbicia, lecz również dotrzymał pola przeważającemu nieprzyjacielowi, zadał mu poważne straty, a swoje pozycje opuścił dopiero na wyraźny rozkaz gen. Przeździeckiego. Co więcej, bój pod Kodziowcami związał oddział Czuwakina, uniemożliwiając realizację jego celów taktycznych, a także pozwolił pozostałym polskim oddziałom wycofać się bez większych strat z rejonu Sopoćkiń.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kodziowce Kategoria:Agresja ZSRR na Polskę