Po 1918 kanalizowanie miasta uległo spowolnieniu z przyczyn finansowych. W 1923 przyłączono do sieci Górczyn, a w latach 1923-1928 zbudowano kolektor burzowy przy Bramie Dębińskiej, a także kolektor deszczowy w ul. Pułaskiego. W latach 1925–1926 powstały kanały do zużytej wody na Sołaczu. W 1926 skanalizowano część willową Dębca, a w 1927 rozbudowano sieć górczyńską, zbudowano oczyszczalnię odpływów na Naramowicach, skanalizowano ulice: Sokoła, Źródlaną, Urbanowską. W 1928 prace ukończono na ulicy Matejki, terenach PeWuKi i na stadionie miejskim. Rozpoczęto też roboty na Głównej, Osiedlu Warszawskim i Zawadach. W 1931 skanalizowano ulice: Wiśniową i Dębiecką, a w kolejnych latach: Winogrady, Nad Potokiem, Sołacką, Szydłowską, jak również uzupełniano braki na Łazarzu, Jeżycach i Śródce. W 1920 długość kanalizacji wynosiła w Poznaniu 130 km, a w 1939 – 282 km. W latach tych liczba przyłączonych nieruchomości wzrosła z 2545 do 5247. Wprowadzano też coraz szerzej rury betonowe.