Alfons Jabłoński ps. „Alf”, „Radca” (ur. 19 marca 1899 w Sternbergu w Austrii, zm. 9 października 1946 we Wrocławiu) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej oraz powojennego podziemia antykomunistycznego.

Życiorys W latach 1916–1918 służył w armii austro-węgierskiej, biorąc udział między innymi w walkach, w Albanii. W lutym 1919 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego.

Zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1922 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jako oficer rezerwy 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie został zatrzymany w służbie czynnej. 23 sierpnia 1924 roku został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 roku na oficera zawodowego w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1922 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 85 z 27 sierpnia 1924 roku, s. 483.. 30 września 1924 roku został awansowany z dniem 1 października 1924 roku na porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1924 roku i 25. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 105 z 8 października 1924 roku, s. 578.. Był długoletnim oficerem 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie.