Za działania bojowe podczas służby w 1 pułku piechoty, w 1922 otrzymał order wojskowy „Virtuti Militari” V klasy.

Podczas kryzysu przysięgowego w lipcu 1917 odmówił złożenia przysięgi braterstwa broni z Niemcami i został internowany w Szczypiornie i od grudnia 1917 w Łomży. W lipcu 1918 został zwolniony z obozu i wszedł w szeregi 1, a potem 3 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej.

Wojna polsko-bolszewicka W marcu 1919 został pomocnikiem referenta uzupełnień w Oddziale I Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa. 21 sierpnia 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 sierpnia 1919 podporucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 88 z 12 września 1919, poz. 3130.. W październiku 1919 został przesunięty do referatu organizacji i wyszkolenia Okręgowego Inspektoratu Piechoty. Wobec zagrożenia Warszawy przez bolszewików w lipcu 1920 został skierowany do służby liniowej do batalionu zapasowego 1 pułku piechoty Legionów i mianowany dowódcą kompanii. Jego kompania została przydzielona do 202 ochotniczego pułku piechoty, z którym brał udział m.in. w walkach pod Przasnyszem oraz nad Niemnem, gdzie został ranny.