W Niemczech Wschodnich propagandowa broszura opublikowana w 1955 r. przedstawiała oficjalny punkt widzenia na uciekinierów:
Opuszczenie ojczyzny (Republikflucht) stało się przestępstwem w 1957 r. Było zagrożone karą grzywny i do trzech lat pozbawienia wolności. Wszelkie działania związane z próbą ucieczki stały się przedmiotem tego prawa. Zatrzymanych na gorącym uczynku często sądzono za szpiegostwo, a także stosowano wobec nich proporcjonalnie bardziej surowe kary. Niektórzy uciekinierzy zostali straceni, niekiedy deportowani do ZSRR, gdzie miała być wykonana kara śmierci Ponad 75 000 osób – średnio ponad siedem osób dziennie – było aresztowane za próbę ucieczki przez granicę, otrzymując średnio karę od jednego do dwóch lat pozbawienia wolności. Strażnicy graniczni, którzy próbowali uciec, byli traktowani znacznie surowiej i byli skazywani średnio na karę do pięciu lat więzienia Ci, którzy pomagali uciekinierom, również podlegali karom więzienia lub przesiedlenia do odległych miejscowości. Około 50 000 Niemców wschodnich spotkał taki los w latach od 1952 do 1989.