Pea (hebr. פאה; pol. skraj) – nazwa drugiego traktatu porządku Zeraim. Porusza zagadnienia dotyczące pozostawiania biednym zboża na skraju pola lub owoców na drzewie na skraju sadu.
Pochodzenie biblijne Przepisy zawarte w tym traktacie mają źródło w następujących prawach ToryWszystkie cytaty za tłumaczeniem Biblii paulistów zamieszczonym tu.:
Księga Kapłańska 19, 9-10:
Księga Kapłańska 23,22:
Księga Powtórzonego Prawa 24,19-22:
Struktura Treść traktatu obraca się wokół następujących pojęć określających świadczenia na rzecz biednych: Pea: „skraj”. Chodzi o skraj pola lub ogrodu, z którego nie zbiera się plonu, a zostawia się biednym. (Księga Kapłańska 19,9). Leket: „pokłosie”. Pokłosiem nazywamy plony, które przypadkiem upadły na ziemię podczas zbiorów. Należało je zostawić biednym (Księga Kapłańska 19,9; 23,22). Omer haszichecha: „zapomniane snopy”. Podczas zbiorów robotnicy mogli przypadkiem pominąć jakieś kłosy zboża. Biedni mogli je wziąć. Czasami właściciel pola mógł zadeklarować część plonów jako własność niczyją (Księga Powtórzonego Prawa 24,19-21) Olelet: „wadliwa kiść, kiść o nietypowym kształcie”. Miszna wyraźnie wskazywała, jak powinna wyglądać dojrzała kiść: miała mieć kształt odwróconego stożka.