Belka ma postać nieskończenie sztywnej cienkiej „płytki” o kształcie prostokąta wydłużonego w kierunku osi Płytka ta jest zamocowana sprężyście na końcu A za pomocą dwu sprężyn o sztywnościach i Sprężyna o sztywności modeluje sztywność skręcania belki wokół osi zaś sprężyna o sztywności – sztywność zginania względem osi Zamocowanie na końcu A przyjmiemy jako nieskończenie sztywne względem osi Model jest obciążony pionową siłą działającą na końcu swobodnym w punkcie B położonym na osi
thumb|600px|Rys. 4. Uproszczony model zwichrzenia belki wspornikowej
Konfigurację (stan) układu, w małym otoczeniu punktu opiszemy jednoznacznie za pomocą dwu kątów i (rys. 4b). Pierwszy z nich określa obrót modelu wokoło osi (rys. 4d), drugi zaś – wokoło osi (rys. 4c). Punkt B przyłożenia siły doznaje przemieszczenia o poziomej składowej (rys. 4c) i pionowej (rys. 4d).
Energia potencjalna układu wyraża się wzorem
Warunki konieczne stacjonarności energii mają postać układu równań albo
albo
Ten układ równań ma dwa rozwiązania: 1) trywialne i niezależnie od wartości działającego obciążenia 2) nietrywialne, które istnieje tylko wtedy, gdy spełniony jest warunek
Z warunku tego wynika krytyczna wartość obciążenia oraz rozwiązanie