Na przełomie VII i VI w. p.n.e. Scytowie – lub im pokrewne ludy – najechali ludy kultury łużyckiej żyjące między Odrą i Wisłą. Pod wpływem Scytów pozostawały lokalne społeczności kultury łużyckiej z terenów Podkarpacia i Lubelszczyzny.
Scytowie na Kaukazie i na Bliskim Wschodzie thumb|left|Wojownik scytyjski, VII-VI wiek p.n.e. Po raz pierwszy w zapiskach historycznych pojawiają się w VII w. p.n.e. Pojawienie się Scytów nad Morzem Czarnym wiąże się z opuszczeniem ich dotychczasowych siedzib pod wpływem nacisku innego ludu koczowniczego – Massagetów. W chwili pojawienia się na północnym Nadczarnomorzu tworzyli Scytowie zwartą organizację wojskową, dzięki czemu pokonali zamieszkujące tu wcześniej plemiona, przede wszystkim Kimmerów. Choć opisane zajścia uległy w tej opowieści „spłaszczeniu chronologicznemu” – opisane w kilku słowach zdarzenia dotyczą procesów, które trwały kilka wieków – to dzięki badaniom archeologicznym wiemy, że Herodota nie zawiodła intuicja. Scytowie pochodzą rzeczywiście z głębi Azji, czego niezbicie dowiodły badania syberyjskich kurhanów. Najważniejszym miejscem dla poznania tych procesów jest dolina rzeki Ujuk w centralnoazjatyckiej krainie Tuwa tzw.