Dypodia – wers złożony z dwóch stópAleksandra Okopień-Sławińska, Stopa, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002.. W wierszu polskim występują w czystej postaci dypodie:
trocheiczna SsSs jabiczna sSsS amfibrachiczna sSssSs anapestyczna ssSssS peoniczna III ssSsssSs
Dypodia daktyliczna SssSss w wierszu polskim nie występuje, jest natomiast naturalna w poezji czeskiejWiktor J. Darasz, Hipometria i hipermetria, Język polski, 3/2001, s. 190.. W praktyce w wierszu polskim funkcjonują dypodia daktyliczna katalektyczna SssSs i dypodia anapestyczna hiperkatalektyczna ssSssSs. Najbardziej naturalne dla wersyfikacji polskiej są dypodie trocheiczna i amfibrachiczna. Czterozgłoskowiec w praktyce przyjmuje postać dypodii trocheicznej, natomiast sześciozgłoskowiec nierzadko jest konsekwentnie amfibrachiczny. W Chórze strzelców Adama Mickiewicza występują dypodie amfibrachiczne akatalektyczne (sSssSs) i katalektyczne (sSssS)
Kto żubra wywiedzie Z ostępu za rogi? Kto kudły niedźwiedzie Podesłał pod nogi?
Hej!