Pasek podbródkowy i broda są smoliście czarne, tworząc kształt odwróconej litery V; na gardle kolor i w środku piersi ten przechodzi w srebrzystobiały. Niższa część śliniaka ma kolor rdzawy, łączy się paskiem przyżuchwowym, tworząc „obrożę”. Spód ciała rdzawocynamonowy, z tyłu po bokach bardziej różowy, tak jak i na brzuchu, na nogawicach, w okolicach kloaki i na pokrywach podogonowych. Lotki III rzędu i pokrywy podskrzydłowe są jasne, cynamonowopłowe.
Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia raniuszków rdzawych jest podszyt lasów z krzewami różanymi, berberysami, bambusami i zaroślami wierzb rosnącymi pomiędzy dębami, kasztanami i rododendronami. Zamieszkuje również lasy mieszane, rzadziej w sosnach i subalpejskich lasach z choinami (zwłaszcza w zachodnich Chinach). Powyżej linii drzew spotykane są także w zaroślach, w tym wtórnych i kolczastych. Po sezonie lęgowym ptaki rozpierzchają się niżej, do wiecznie zielonych lasów strefy podzwrotnikowej. Częściej raniuszki rdzawe spotykane są w suchszych obszarach na północ od Himalajów, niż na południe w gęstszych lasach. Na Górze Wiktorii zasiedlają otwarte lasy sosnowe. W Himalajach bywały odnotowywane na wysokości od 2700 do 3600 m n.p.m.;