pisarz osiedlił się w Zurychu i przyłączył się do grupy dadaistów, reprezentantów aktywnego w latach 1916–1923 prądu w sztuce, zarówno literackiej, jak i malarskiej.
Liczne podróże po Europie zaprowadziły Otto Flakego w końcu do Baden-Baden, gdzie od roku 1928 żył ze swoją rodziną,
We wstępie do swojej powieści Hortense albo powrót do Baden-Baden, opublikowanej w 1933 r., pisze:
Istotnie, udało mu się w tej powieści mistrzowsko odtworzyć atmosferę szykownego dziewiętnastowiecznego kurortu i zasłużył nią na ogólne uznanie.
Uznania w żadnym razie nie przysporzyło mu podpisanie deklaracji lojalności (Gelöbnis treuester Gefolgschaft) wobec Adolfa Hitlera na prośbę swojego wydawcy, (na którego późniejszym pogrzebie zresztą jako jedyny spośród pisarzy wydawanych przez Fischera zdecydował się wygłosić mowę). Wśród znaczących literatów, wśród których byli np. Thomas Mann, Bertolt Brecht czy Alfred Döblin wywołało to oburzenie, doprowadzili oni do artystycznej izolacji Otto Flakego. Z tego powodu pisarz tuż po wojnie, byleby tylko zdobyć środki do życia, był zmuszony do publikacji nawet dwóch powieści kryminalnych, ukrywając się pod anagramem Leo F. Kotta.