Wspólnoty związane ze Szkaplerzem NSJ Przede wszystkim ze szkaplerzem tym związane było Arcybractwo Maryi Matki Miłosierdzia z Pellevoisin, które zatwierdził papież Leon XIII w 1894 roku. Szkaplerz ten mogli nosić też nieobowiązkowo członkowie Bractwa Serca Jezusowego. Sam szkaplerz został zatwierdzony dekretem Kongregacji Obrzędów w 1900 roku. Równocześnie Kongregacja przepisała osobne modlitwy przy poświęceniu i nakładaniu tego szkaplerza, którymi posługiwać się mogą ci tylko, którzy od Stolicy Apostolskiej otrzymali na to pozwolenie. Znajduje się on w Rituale Romanum: Benedictio et impositio Scapularis Sacri Cordis Jesu.
Władzę nakładania tego szkaplerza nadała ta sama kongregacja w 1900 roku generałowi Oblatów Niepokalanego Poczęcia NMP, on zaś może ją przekazywać innym księżom. Później udzielono tej samej władzy rektorom bazyliki Sarce Coeur i świątyni w Paray-le-Monial oraz dyrektorowi Bractwa Serca Jezusowego w kościele Santa Maria de la Pace w Rzymie. W 1906 roku także Księża Sercanie otrzymali tę samą władzę. Generał tego zgromadzenia może jej udzielać i innym księżom. Również Misjonarze Najświętszego Serca Jezusowego mogą poświęcać i nakładać ten szkaplerz. Generał tego zgromadzenia może też udzielić tej władzy każdemu kapłanowi należącemu do Bractwa Królowej Serca Jezusowego.