Zdaniem innych badaczy brak jest jednak źródeł potwierdzających twierdzenie Maines, że lekarze naprawdę używali wibratorów w ten sposób.
Pod koniec XIX wieku wraz z elektryfikacją domostw wcześniej dostępne tylko dla lekarzy wibratory zaczęły coraz częściej pojawiać się w katalogach dla gospodyń i trafiać do gospodarstw domowych – proces ten rozpoczął się na wiele lat przed pojawieniem się pierwszych elektrycznych żelazek czy odkurzaczy. Na początku XX wieku wibratory były zalecane do leczenia różnorodnych schorzeń takich jak: łupież, astma, impotencja i otyłość.
W latach 70. w okresie rewolucji seksualnej feministki drugiej fali zwracały uwagę, że większość kobiet rzadko lub w ogóle nie osiąga orgazmu, a dominujące teorie naukowe nie oddają sprawiedliwości kobiecej seksualności. Krytykowano zwłaszcza koncepcja orgazmu waginalnego, która sugerowała, że kobiecy orgazm musi wiązać się z penetracją, a nie ze stymulacją łechtaczki. W odpowiedzi działaczki, takie jak Betty Dodson, proponowały masturbacje za pomocą wibratora stymulującego łechtaczkę jako sposób na poznanie swojego ciała i osiągnięcie orgazmu.