Daniel Sinapius (starszy; ; ur. 3 sierpnia 1640 w Sučanach; zm. 27 stycznia 1688 w Lewoczy) – słowacki duchowny protestancki, barokowy poeta, pisarz, tłumacz i pedagog.
Życiorys Pochodził z rodziny duchownego protestanckiego. Uczył się w gimnazjum w Lewoczy, a następnie studiował na Uniwersytecie w Wittenberdze – tym samym, na którym wcześniej wykładał Marcin Luter (1483–1546). Po powrocie na Węgry pracował jako rektor szkoły w Jelšavie, a następnie jako kaznodzieja w Kameňanach i Liptovskej TeplejPavol Uhrin: Literárny zemepis Slovenska. XIII časť. Okres Liptovský Mikuláš [w:] “Krásy Slovenska” R. LIV, nr 4/1977, s. 152-155.. W tej drugiej miejscowości urodził się jego syn, Jan Sinapius (1667–1725), pisarz i pedagog związany ze Śląskiem. Następnie głosił kazania we wsi koło Bańskiej Bystrzycy. W okresie nasilenia się fali represji przeciwko ewangelikom został w 1673 r. skazany na wygnanie. Wraz z rodziną przeniósł się do Brzegu na Dolnym Śląsku, stąd do Wrocławia i wreszcie do Bojanowa w Królestwie Polskim. W tym czasie powstał m.in. jego popularny zbiór 534 biblijnych, antycznych oraz współczesnych mu (czeskich, polskich i słowackich) przysłów i powiedzeń Neo-forum Latino-Slavonicum (1678).