Architektura mały|Dzwonnica cerkiewna Według opisu Pawła z Aleppo świątynia pierwotnie dzieliła się na zamknięty przedsionek, przednawie, nawę i pomieszczenie ołtarzowe. W XVIII w. układ budowli zmienił się, gdyż dobudowano do niej barokowy otwarty przedsionek (egzonarteks). Zburzono również ścianę pierwotnie dzielącą przednawie i nawę, tworząc jedną większą przestrzeń. Cerkiew posiada dwa ołtarze: główny Zaśnięcia Matki Bożej oraz boczny Świętych Joachima i Anny. Freski we wnętrzu świątyni pochodzą z 1880; zastąpiły one starszą dekorację z 1653. Starsze od fresków są niektóre przechowywane w obiekcie ikony. W cerkwi znajduje się również płyta nagrobna z postacią Chrystusa w grobie, którą Miron Barnowski-Mohyła najprawdopodobniej ufundował dla swojej matki.
Ikonostas w cerkwi powstał w 1788 i został wykonany z drewna. Ma siedem metrów wysokości i składa się z 40 ikon, w większości z II połowy XVIII wieku. Starsze są wizerunek Chrystusa Pantokratora wykonany w 1676, ikona patronalna oraz ikona św. Mikołaja z 1734. W osobnym kiocie dla kultu wystawiona jest ikona św. Anny z dzieckiem-Marią w ramionach z 1625.