Możliwa jest także operacja łączenia dwóch kopców Fibonacciego w stałym czasie (zamortyzowanym).
Implementacja kolejki priorytetowej w oparciu o kopce Fibonacciego poprawia złożoność wielu ważnych algorytmów, takich jak algorytm Dijkstry do obliczania najkrótszej ścieżki między dwoma węzłami grafu.
Struktura mały|250x250px|Rys. 1. Przykład kopca Fibonacciego. Składa się z trzech drzew o stopniach kolejno 0, 1 i 3. Kopiec Fibonacciego jest kolekcją drzew, które spełniają wymogi kopca, czyli klucz dziecka jest zawsze większy lub równy kluczowi rodzica. Oznacza to, że minimalny klucz zawsze jest korzeniem jednego z drzew. W porównaniu do kopców dwumianowych, struktura ta jest jednak bardziej elastyczna, ponieważ drzewa nie muszą być w kolejności posortowanej, dodatkowo nie ma restrykcyjnych wymagań co do rzędów poszczególnych drzew. Ta elastyczność pozwala na leniwe wykonywanie niektórych czynności, odkładając część pracy na poczet następnych operacji. Na przykład łączenie dwóch kopców odbywa się poprzez proste złączenie obu list drzew.