Używali go między innymi William Szekspir (Sonet 145: Those lips that Love’s own hand did make), Christopher Marlowe (The Passionate Shepherd to His Love: Come live with me and be my love), Andrew Marvell (Bermudas), Samuel Butler (Hudibras), George Gordon Byron, The giaour, John Keats (La belle dame sans merci), Henry Wadsworth Longfellow (Excelsior) i T.S. Eliot (Hipopotam). Jest on też wykorzystywany na szeroka skalę w poezji polskiej (między innymi u Adama Asnyka, Jana Kasprowicza, Kazimierza Przerwy-Tetmajera, Bolesława Leśmiana i Zbigniewa Herberta). Poza tym jest podstawowym wzorcem w poezji rosyjskiej (u Aleksandra Puszkina i popularnym formatem w liryce czeskiej (u Karela Hynka Máchy i Vladimíra HolanaWiktor J. Darasz, Harmonia wokaliczna w poezji Vladimíra Holana. „Almanach Czeski”, 2006, s. 55–58..
Treść Wiersz jest monologiem dramatycznym wypowiadanym przez szesnastowiecznego niemieckiego teologa protestanckiego, bliskiego współpracownika Marcina Lutra i Filipa Melanchtona. W ujęciu Browninga Johannes Agricola wierzy w doktrynę o predestynacji tak mocno, że – uważając się za wybranego przez Boga i tym samym zawczasu zbawionego – uznaje się za bezgrzesznego.