Epokową innowacją było zastosowanie blank verse'u w dramacie. Jako pierwsi zrobili to Thomas Sackville i Thomas Norton, pisząc tragedię Gorboduc, wystawioną w sezonie 1561/1562Przemysław Mroczkowski, Historia literatury angielskiej. Zarys, o.c., s. 140-141.. Później blank verse'u użył w sztuce Tragedia hiszpańska Thomas Kyd, a równocześnie Christopher Marlowe napisał nim tragedie Tamerlan Wielki i Tragiczne dzieje doktora Fausta. Po nim blank verse'em posługiwał się William Szekspir.
When this eternal substance of my soul Did live imprison'd in my wanton flesh, Each in their function serving other's need, I was a courtier in the Spanish court: My name was Don Andrea; my discent, Though not ignoble, yet inferior far To gratious fortunes of my tender youth, For there, in prime and pride of all my years, By duteous service and deserving love, In secret I possessed a worthy dame, Which hight sweet Bel-imperia by name. (The Spanish tragedy)
Na powrót w wielkiej epice blank verse wykorzystał John Milton, pisząc Raj utraconyPrzemysław Mroczkowski, Historia literatury angielskiej. Zarys, o.c., s. 244.. Dla Miltona bardzo charakterystyczne są niezwykle długie zdania, niespotykane w wierszu rymowanym.