Obydwa zabite ptaki musiały być samcami o w pełni rozwiniętym upierzeniu, na co wskazują: połyskujące gardło i wierzch głowy, wydłużone sterówki oraz budowa pochwy rogowej na górnej szczęce. Holotyp (według danych z 1999) znajduje się w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. Od Bourciera uzyskał go John Gould. Drugi okaz znajduje się w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej.
Morfologia Autor podał następujące wymiary dla holotypu: długość dzioba 15 mm, długość skrzydeł 42 mm, długość środkowych sterówek 16 mm (zewnętrznych: 37 mm), całkowita długość: 90 mm. W przeciwieństwie do rakietnika u kolcosterka miedzianego brak jest czarnej plamki na gardle. Grzbiet ma barwę miedzianobrązową, podobnie jak i kuper, na którym występuje biały pasek. Niższą część piersi i brzuch porastają pióra matowe, zielonobrązowe. Zewnętrzne sterówki (O4 i O5) są wąskie i zaostrzone, nie występuje na nich rozszerzenie na kształt rakiet, jak u rakietnika.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) nadała kolcosterkowi miedzianemu status gatunku niedostatecznie rozpoznanego (DD, Data Deficient).